สุดท้าย(เรียงความ)
posted on 09 Sep 2009 20:46 by pimmiemizในชีวิตการเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 หลายๆคนตั้งอกตั้งใจเรียนเพื่อที่จะทำผลการเรียนให้ออกมาเป็นที่น่าพอใจ หลายๆคนตั้งอกตั้งใจอ่านหนังสือเพื่อนความรู้ที่ได้ไปใช้ในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยหรือคณะที่ตนเองใฝ่ฝัน หลายๆคนทำงานที่ตัวเองดองไว้ตั้งแต่ต้นเทอมจนไม่ได้สนใจสิ่งที่คุณครูสอนบนกระดาน แต่ในหลายๆคนนั้นจะมีใครได้ทันนึกบ้างมั๊ยนะ? ว่าชีวิตการเรียนมัธยมปี”สุดท้าย”ใกล้จะจบลงอย่างช้าๆ แต่เร็วจนน่าใจหาย
ชีวิตการเรียนมัธยม รุ่นพี่หลายๆคนบอกว่าเป็นช่วงเวลาที่น่าเก็บเอาไว้ในความทรงจำมากที่สุด และรู้สึกเสียดายที่ใช้ชีวิตช่วงมัธยมไม่คุ้มค่าเท่าใดนัก เพราะเมื่อขึ้นมหาวิทยาลัยไป จะไม่มีสิ่งที่ได้ทำตอนมัธยมอีกแล้ว ชุดนักเรียนกางเกงน้ำตาลขาสั้น กระโปรงน้ำเงินยาวคลุมเข่า กับเสื้อนักเรียนที่ตรงหน้าอกด้านขวาปักว่า พบ. กับเข็มสัญลักษณ์ของโรงเรียนที่เราภูมิใจนักหนาที่ได้ติดเมื่อตอนอยู่ม.4 การเข้าแถวหน้าเสาธงตอนเช้า ร้องเพลงชาติ สวดมนต์ไหว้พระ ตากแดด หรือการโดนตรวจผมตอนเช้าที่แล้วแต่ดวงชะตาว่าห้องไหนจะเป็นห้องผู้โชคดี การนั่งลอกการบ้านเพื่อนตอนเช้าอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อจะได้ส่งทันเวลา การเดินเถลไถลในช่วงเปลี่ยนคาบเรียนจนเข้าห้องเรียนสาย หรือโดดเรียนไปเตะฟุตบอล นั่งทำรายงานกันเป็นกลุ่ม กินข้าวกลางวันด้วยกัน เดินออกนอกโรงเรียนด้วยกัน ขึ้นรถเมล์กลับบ้านด้วยกัน เก็บขวดขายเอาเงินเข้าคณะสีถึงขนาดที่ต้องคุ้ยเก็บขวดในถังขยะพวกเราก็ไม่อาย แต่กลับคิดว่าเป็นสิ่งที่สนุกสนานที่เราได้ทำร่วมกัน และเวลาที่เราจะได้ทำสิ่งต่างๆเหล่านี้ร่วมกันกำลังจะจบลง...
สิ่งที่กำลังจะมาถึงคือ ชุดนิสิต นักศึกษา กระโปรงพลีทที่หลายๆคนอยากใส่ กางเกงสีดำขายาว กับเข็มตรงอกที่เปลี่ยนจาก พบ. เป็นเข็มที่เป็นสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยที่ใฝ่ฝัน ทรงผมที่แปลกตา และเพื่อนใหม่... คุณครูคนใหม่ที่เราต้องเรียนกท่านว่าอาจารย์ วิชาใหม่ๆที่เราจะได้เรียน จากโรงเรียนพิบูลวิทยาลัยก็จะเปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยอาจจะเป็น มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ฯลฯ สายวิทย์-คณิต ศิลป์-ภาษา ศิลป์-คำนวณ ไทย-สังคม ฯลฯ ก็จะเปลี่ยนเป็นคณะแพทยศาสตร์ คณะสัตวแพทยศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ คณะพานิชยศาสตร์และการบัญชี คณะวิศวกรรมศาสตร์ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ฯลฯ กิจกรรมต่างๆที่ต้องพบเจอทั้งการรับน้องของมหาวิทยาลัยและคณะ การประกวดดาว-เดือนของคณะ เปลี่ยนสถานะจากพี่ใหญ่ของโรงเรียนเป็นน้องใหม่ปีหนึ่งของมหาวิทยาลัย สิ่งเหล่านี้จะเริ่มต้นขึ้นในมหาวิทยาลัย...
ในปีสุดท้ายของการใช้ชีวิตการเรียนที่โรงเรียนมัธยมขนาดใหญ่พิเศษที่มีชื่อว่า โรงเรียนพิบูลวิทยาลัย มีคุณครู เพื่อนๆและน้องๆร่วม 4000 คน พี่รหัสน้องรหัสที่เคยยกมือไหว้กัน เพื่อนร่วมชั้นที่เดินกอดคอ วิ่งเล่น ทำรายงาน ทำโครงงาน กินข้าวด้วยกัน หลวงพ่อขาวที่เราเคารพนับถือเป็นที่พึ่งทางใจโดยเฉพาะเวลาสอบของใครหลายๆคน สนามบาสเกตบอล สนามฟุตบอลที่เราได้พบเพื่อนต่างห้อง โรงอาหารกับโต๊ะที่นั่งกันประจำ ป้าร้านข้าวแกง รถเมล์สีส้ม ฯลฯ สิ่งเหล่านี้ จะอยู่ในความทรงจำของพวกเราทุกคน...
สุดท้ายเมื่อวันปัจฉิมมาถึง อาจจะมีน้ำตาบ้าง แต่มันไม่ใช่น้ำตาของความเสียใจ แต่เป็นน้ำตาของความยินดีที่ครั้งหนึ่งในชีวิตเราได้มีเพื่อนที่รัก ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตลอด 3 ปี ถึงแม้ว่าจะต้องห่างไกลกันซักแค่ไหน แม้ว่าอนาคตที่เลือกเดินจะเป็นเส้นทางใด สุดท้ายแล้วเพื่อนก็คือเพื่อน... ขอสัญญาว่าจะรักและเป็นเพื่อนกันตลอดไป...
