[Pic]วาดรูปว่างๆปิดเทอม

posted on 14 Jun 2010 13:20 by pimmiemiz

หลังจากปิดเทอมไปเป็นเวลานาน

หนีไป เที่ยวนู่น เที่ยวนี่

ลุ้นผลคะแนนโอเนต แล้วก็ผลแอดมิดชั่นกะเพื่อนๆ

จัดการเรื่องเรียนเรียบร้อย

ที่พูดมาข้างบนเหมือนภาระกิจจะเยอะ

แต่ที่จริง ว่างมากกกกก ปิดเทอม

เลยได้นั่งวาดรูปเพลินๆมานิดหน่อย

แปะๆๆ ฝีมือก็แย่ๆ ฮ่าๆ แต่อยากแปะอ่ะ

อันนี้เอาแบบมาจากเวนดี้ เรื่องแฟร์รี่เทลล์(ขโมยของน้องมาอ่าน)

เวลาอ่านการ์ตูนพอดีชอบเอาปกออกก่อนอ่านแล้วเห็นปกในของเล่มไรซักอย่างที่เป็นรูปร่างของเวนดี้

ชอบก็เลยเอามาวาด ฮ่าๆๆ ทำของเค้าเสียชื่อป่ะเนี้ย

รูปนี้ก็คงเป็นวันที่ไปซื้อชุดนิสิตมา...กระโปรงยาวมากกกกกกกก....

พิมพ์สูง 156 ซม.(ไม่เกินนี้) ซื้อกระโปรง 26 มาใส่ตัวนึง 555+

แล้วก็ 24 อีก 2 ตัว พอเอามาใส่ก็นะ...ยาวแหล่ะ แต่คือตอนมัธยมก็ใส่แต่ยาวๆ

ก็เลยชอบ พอได้ไปสหกรณ์กับแม่อีกที แม่ให้ลองไซส์ยาว 20 แล้วก็ซื้อมา

ไซส์ 20 นี่ตั้งแต่เปิดเทอมมาใส่ไปครั้งเดียวเอง มันก็ยาวประมาณเข่านะแต่ใส่แล้วหวิวๆไงไม่รู้

 

คณะเกษตร เย้ๆๆๆๆ KU70 แล้ว !! ส่วนไอ้ตัวข้างๆนั่นก็หน้าพิมพ์เองหล่ะมั๊ง อนาถ...

แต่ชอบอันนี้ที่สุดล่ะ 55+

อันนี้รูปเหมือนมั๊งของพี่เมย์ พี่ที่คณะผู้ซึ่งทำให้พิมพ์หลงคิดว่าเค้าเป็นรุ่นเดียวกันมาตั้งนาน(ใจร้าย !)

คุยเอ็มกับพี่เค้าน่าจะตั้งแต่ติดรับตรงใหม่ๆเลยมั๊ง พลาดสุดๆ !!

มาเจอหน้าพี่เค้าวันแรกพบคณะเกษตร ใครวะ ยืนถือไมค์พูดหน้าคุ้นๆ ใส่เขาวัวอีกต่างหาก

พอจบงาน....โอ้วววว พี่เมย์ กะ เมย์ คนนั้น คนเดียวกันนี่หว่า

หนูโดนต้ม หนูโดนต้ม......เปื่อยเลยทีเดียว รูปนี้พี่เค้าขอให้วาดให้ เราก็วาดๆไปฮ่าๆ

นึกถึงแต่เขาวัวพี่เค้าวันนั้น... พี่เต็มที่มาก 55+

 

ตั้งแต่เปิดเทอมมาก็ไม่ได้วาดรูปอีกเลย... หาแรงบันดาลใจไม่เจอ

แค่เรียนแล้วกลับมาเขียนแลคเชอร์ให้เป็นระเบียบ อ่านโน้ต แล้วก็นอน สลบเหมือด

เรียน 8 โมงทุกวัน อยากตื่นสายมั่งอะไรมั่ง!

มีอยู่คืนนึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากำลังจะตั้งปลุก

เอาผ้าปิดตาขึ้นมาไว้ตรงหัว(ที่ต้องมีผ้าปิดตาเพราะอยู่กัน 4 คน เพื่อนนอนดึกแสงแยงตา =_=)

แล้วก็หลับไปซะงั้น จำไม่ได้ว่าหลับไปตอนไหน ตื่นมานอนทับโทรศัพท์อยู่ อนาถ....

แล้วก็อีกวันนึง ใครโทรมาไม่รู้ประมาณ 5 ทุ่มกว่าๆ คุยกันไปหลายประโยคแบบมึนๆ

ตื่นมา....จำไม่ได้ว่าเมื่อคืนคุยกะใคร เปิดเบอร์ดูดันเป็นเบอร์ที่ไม่ได้เมมไว้อีก

สมองเริ่มเสื่อมแล้วซินะ

วันนี้เป็นวันที่ 12 พฤษภาคม 2553

ได้ยินเสียโทรศัพท์ปลุกตอนตีห้าครึ่ง แต่ยังไม่อยากลุกจากเตียง....

กดปิดเสียงโทรศัพท์ทันทีที่มันดัง ที่จริงตื่นตั้งแต่ตี 4 แล้ว กะว่าจะหลับต่ออีกหน่อยแต่หลับไม่ลง

เมื่อคืนกว่าจะนอนก็เกือบตีหนึ่ง ทั้งๆที่รู้ว่าวันนี้ตัวเองต้องตื่นเช้า...มันก็เกิดอาการนอนไม่หลับ

สุดท้ายก็ลุกขึ้นมาจากเตียงเพราะแม่มาเคาะประตูห้อง นั่งมองชุดนักเรียนที่แขวนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า

คิดไปเพลินๆว่า...."วันนี้วันสุดท้ายจริงๆแล้วซินะ กับเครื่องแบบชุดนี้"

 

หน้าตึกคณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.....ด้วยรถของญาติเพื่อน

คนเต็มเลย วันนี้มาถึงเลยเวลานัดหมายไปหน่อย ไปถึงก็เกือบจะ 10 โมงแล้ว

ไปเซ็นชื่อรับเอกสารมอบตัว มีเพื่อนประกบไปด้วย 2 คน คนนึงคณะเดียวกัน

แต่อีกคนเนี้ยซิ....เป็นเด็กวนศาสตร์ แล้วเพื่อนชั้นจะไปตึกคณะยังไงหล่ะนี่

หลังจากทำหน้าเอ๋อ และมึนงงอยู่ไม่นาน ก็ไปขอให้พี่ที่คณะสองคนช่วยพาเพื่อนไปส่ง

พี่สองคนนั้นก็ใจดีมากๆเลย อุตส่าห์พาเพื่อนเราไปหาทางออกให้กับชีวิต ขอบคุณพี่ๆมากนะคะ

 

รับเอกสารมอบตัว(ซึ่งเป็นซองสีน้ำตาลใหญ่ๆ)เสร็จแล้ว

เดินเข้าไปลองเสื้อ ที่จริงแทบจะไม่ต้องลองก็ได้พอจะรู้ชะตากรรมตัวเองอยู่

หุ่นอย่างงี้คง S เสมอต้นเสมอปลาย ห้องลองเสื้อวุ่นวายวกวน ทำเอาเราแอบงงกะชีวิตไปเหมือนกัน

หลังจากจ่ายเงินไปเป็นที่เรียบร้อยซึ่งตอนแรกแอบตกใจนึกว่าตังจะไม่พอซะแล้ววว

พี่ๆเค้าก็ให้ไปนั่งรวมอยู่กับเพื่อนสาขาเดียวกัน รู้สึกตัวเองทำตัวเวิ่นเว้อมาก ลนลานไม่รู้จักใครเลย

นี่ซินะ.....อาการตื่นตระหนก !! (แต่เป็นแบบเงียบๆนะ) เพื่อนที่มาด้วยกันก็อยู่คนละสาขาอีก

เลยทำใจให้นิ่ง แล้วนั่งกรอกข้อมูลในเอกสาร มีให้กรอกความสามารถพิเศษด้วย ฮิ....

ด้านกีฬา ว่ายน้ำ เทนนิส บาสเกตบอล ถึงจะสูงแค่ 154 ซม. แต่คลั่งกีฬามากกกก

ด้านดนตรี กีต้าร์ เปียโน(ไม่กล้ากรอก เพราะไม่ได้เล่นนานแล้ว 55)

ด้านศิลปะ ก็ขีดๆเขียนๆหน่ะนะ....

แล้วเลื่อนมาข้างล่างเจอบรรทัดที่เขียนว่า"รางวัลที่เคยได้รับ"ก๊อดดดดด ไม่มี๊

เลยปล่อยเลยตามเลย แป่วววว....

 

แล้วพี่ๆสาขาก็พาเราไปยั่งห้องมืด....(ซึ่งที่จริงก็ไม่มืดหรอก)

ไปอบรมอะไรเล็กๆน้อยๆ ก็เลยได้ถามชื่อเพื่อนๆรอบตัว

มีอี๊ด มาจากขอนแก่น ตูน นุ๊ก มากจากไหนไม่ได้ถามอ่า...ขอโทษค๊าบบบ><" 

หลังจากออกมาจากห้องอบรมก็ไม่รู้จะไปไหนต่อ...เดินกลับไปอาคารวชิรานุสรณ์

รอเพื่อนที่เรียนวนศาสตร์มาหาที่อาคารวชิรานุสรณ์ เดินวนไปวนมาเหมือนพวกโรคจิต55+

สุดท้ายก็ไปจบลงที่กระดานประกาศชื่อคนที่ติดแอดมิดชั่น....ดูชื่อเพื่อนในสาขาหน่อยดีกว่า

แอดมิดชั่นเข้ามาตั้ง 125 คนแหน่ะ สาขาวิทยาศาสตร์เกษตร เยอะได้อีก ขนาดยังไม่รวมพวกรับตรงแบบเรา

ยืนๆดูรายชื่ออยู่ ก็มีพี่คนนึงเดินมาดูรายชื่อด้วย แต่คนละด้านของกระดาน เราข้างซ้ายพี่เค้าขวา 55

แล้วพี่เค้าเดินมาข้างๆตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ หัดไปเจอ.... โอ้ว ตกใจโว้ยยย TT-TT

พี่จะแกล้งไรหนูป่าวเนี้ย แค่นี้หนูก็สับสนกับชีวิตมากมายอยู่แล้วนะคะพี่ TT^TT

แต่พี่เค้าไม่พูดอะไร...แล้วก็เดินจากไปอย่างสงบ รอดไปเรา....

 

กลับถึงบ้านถอดชุดนักเรียนโรงเรียนพิบูลวิทยาลัยออก...คิดในใจกะชุดว่า

"หมดหน้าที่กับชั้นแล้วซินะแก"

ตอนแรกอยากถ่ายรูปตัวเองที่ใส่ชุดนักเรียนวันสุดท้ายไว้ซะหน่อย แต่ก็ไม่ได้ทำ

กับชุดนักเรียนชุดนี้ เครื่องแบบ ม.ปลาย ของโรงเรียนแห่งนี้

ได้ผ่านประสบการณ์ชีวิตหลายๆอย่างมาด้วยกัน ทั้งสุข ทั้งเศร้า เฮฮา

ใจหายเหมือนกัน ที่อีกไม่กี่วันก็ต้องไปใส่เครื่องแบบมหาวิทยาลัยซะแล้ว

"ขอบคุณนะ ที่อยู่ร่วมทุกข์ ร่วมสุขด้วยกันมาตั้ง 3 ปี"

ขอบคุณจริงๆ.....

แปะ!คะแนนโอเนต

posted on 25 Apr 2010 14:20 by pimmiemiz

หลังจากดองมาเป็นเวลานานเพราะมัวไปบ้าสงกรานต์ เล่นFBและนอนอ่านนิยาย.....

วันนี้ก็ได้ฤกษ์งามยามดีมาอัพซะหนึ่งที เพราะคิดถึง

เอนทรี่ที่แล้วเอาคะแนน GAT-PAT มาประจานตัวเองไปเป็นที่เรียบร้อย

วันนี้เลยอยากเอาคะแนน O-NET ตัวเองมาประจานอีก

วันที่ประกาศคะแนนโอเนตเว็บก็ล่มไปตามๆกัน วันนั้นก็ตื่นเต้นตามคนอื่นเค้านั่งกด F5 ทั้งวัน 

แล้วก็มาคิดได้ว่า.... จะรีบดูไปทำไมว่ะ แอดก็ไม่ได้แอดกับคนอื่นเค้า

เพื่อนๆก็มาถามกันใหญ่ ว่าได้เท่าไหร่ๆ ก็ยังไม่ได้ดู ไอ้คนถามก็ยังไม่ได้ดู

วันต่อมาก็เปิดเว็บเข้าไป ไม่ล่ม ก็เลยได้ดูคะแนน แท่น แทน แท๊นนน

ภาษาไทย : 72

สังคม : 45

ภาษาอังกฤษ : 47.14

คณิตศาสตร์ : 52.50

วิทยาศาสตร์ : 45

สุขศึกษา : 56

ศิลปะ : 48

การงานอาชีพฯ : 46.67

พอเห็นคะแนน ... อยากร้องไห้อ่ะ ทำไมมันได้น้อยงี้ฟร่ะ !! สงสัยจะหวังเยอะไปหน่อยเพราะกะว่าเฉลี่ยน่าจะได้ 55 up+

ยังดีที่มีคะแนนภาษาไทย โผล่มาเยอะกว่าคนอื่นเค้า แอบคิดในใจมั่วถูกรึป่าวนะ...

แต่ที่จริงแล้วกับคะแนนภาษาไทยก็ต้องขอขอบคุณ คุณครูที่โรงเรียนกับครูลิิลลี่(หนังสือ:เรียนภาษาไทยง่ายๆสไตล์ ครูลิลลี่)

คะแนนอีกวิชาที่แอบตกใจก็คือ คณิตศาสตร์ ตอนแรกคิดในใจถ้าถึงครึ่งก็คงดีซิเนอะ...และมันก็ถึงครึ่งจริงๆ

อันนี้ก็ต้องขอบคุณอาจารย์ที่โรงเรียนแล้วก็แบรนด์ที่แอบแว่บไปติวช่วงเช้ามา

แต่เอาเข้าจริงๆ คะแนนมันก็สมควรแล้วอ่ะที่จะน้อยกว่าที่หวังไว้เพราะช่วงก่อนสอบโอเนตอาทิตย์นึง

พ่อดันเข้าโรงพยาบาล เลยเกิดอาการสภาพจิตตกสุดๆ

และจิตตกมากขึ้นเมื่อหมอลากพ่อเข้าห้องไอซียู แม่ก็มานั่งร้องไห้ให้ดูอีก

เลยเกิดอาการร้องไห้ไม่ออกเพราะต้องเข้มแข็งให้แม่ดู ไปเฝ้าพ่อที่โรงพยาบาลก็ขนหนังสือไปเหมือนกัน

แต่เอาเข้าจริงๆก็แทบจะไม่ได้อ่านเลยด้วยซ้ำ ดีที่ตอนเช้ายังได้ไปติวแบรนด์ท่ีม.เกษตร บ้าง ช่วยได้จริงๆ

ถ้าได้ติวทั้งวันก็คงได้เยอะกว่านี้ แต่ต้องกลับไปโรงพยาบาลไปดูพ่อ

ไปติดแบรนด์นี่ก็ได้ประสบการณ์ชีวิตดี เพราะไม่เคยนั่งรถเมล์ไกลๆ ถ้าไปที่แปลกๆส่วนใหญ่พ่อแม่ก็จะไปส่ง

วันแรกที่ไปแบรนด์แม่ไปส่ง แล้วติวเสร็จตอนเที่ยง เกิดฟิตอยากกลับเอง แต่เดินออกจากเกษตรทางไหนตอนนั้นยังไม่รู้ด้วยซ้ำ !!

เลยนึกขึ้นได้ว่าเรามีรุ่นพี่เรียนอยู่ที่เกษตรนี่นา เลยโทรหาพี่เค้า... ต้องขอบคุณพี่เค้าจริงๆ ที่อุตส่าห์ทำให้เราขึ้นรถเมล์เป็นฮ่าๆ 

หลังจากวันนั้น ก็เลยนั่งรถจากหอที่พญาไทไปลงที่หน้าเกษตร และเดินทางจากเกษตรไปบำรุงราษฎ์ได้อย่างเชี่ยวชาญ 

(ว่าแล้วก็นอกเรื่องออกทะเลไปไกล....

แต่....ก็เศร้าได้เพียงไม่ถึงชั่วโมงเพราะระลึกขึ้นได้ว่าตัวเองติดรับตรงไปแล้วนี่หว่า

 

ตอนนี้เพื่อนๆหลายๆคนรอผลแอดมิดชั่นอยู่ก็สู้ๆนะ เราเป็นกำลังใจให้

ขอให้ติดคณะที่หวังกันทุกคน.....